Μήπως δεν ‘ανήκομεν στην Δύση’ ;

Οταν ο Καραμανλής ο Πρεσβύτερος ανεφώνησε εκείνο το ανόητο «..ανήκομεν εις την Δύσιν..», πυροδότησε, ανεπίγνωστα(;), έναν τεράστιο μηχανισμό μετατροπής τού Ελληνα πολίτη σε άμορφο άτομο, σε μαζάνθρωπο τής μετανεωτερικότητος.

Με την αμέριστη σύμπραξη τής δήθεν “προοδευτικής αριστεράς” και άλλων ‘δημοκρατικών’ δυνάμεων, επάνδρωσε τον κρατικό μηχανισμό ενημέρωσης, το Υπουργείο Παιδείας και τα καθεστωτικά ΜΜΕ με το απαιτούμενο δυναμικό, που θα διέλυε τον κοινωνικό ιστό τών Ελλήνων, που για χιλιετίες είχαν συνταχθεί γύρω από το πρόταγμα τής Πόλεως, με την ιδιότητα τού Πολίτη.

Η Ελλάδα έχει την σημερινή Δύση …δυτικά, τόσο γεωγραφικά όσο και πολιτισμικά. Δεδομένου ότι ο Ελληνικός Πολιτισμός προηγήθηκε κάποιες χιλιετίες και απετέλεσε την βάση τού Ευρωπαϊκού, μάλλον η Ευρώπη θα έπρεπε να λέει ότι ανήκει στην Ανατολή, διότι από τα Ανατολικά της πήρε το ανατέλλον φώς κι όχι το αντίστροφο. Φυσικά το ίδιο ισχύει και για την περιοχή τής τότε Σοβιετικής Ενώσεως, ένα- παράλληλο με το Δυτικό, σύστημα, που καμμία σχέση δεν είχε, είτε με την Ρωσσία είτε με την Ελλάδα.

Ο Ομηρος, ο κορυφαίος ποιητής τής κατάρρευσης τού μυθολογικού κόσμου καί τών αιματοσυγγενικών συνταγμάτων, αλλά και τής μεγαλύτερης κρίσης τού τότε γνωστού κόσμου, τού Τρωϊκού, δηλαδή, πολέμου, παραδίδει επάξια τήν σκυτάλη, όχι μόνον στούς ιστορικούς, αλλά και στούς τραγικούς. Ιδιαίτερα στην Αντιγόνη τού Σοφοκλέους.

Μέσα στούς 1400 μόνον στίχους, ο Σοφοκλής αναδεικνύει όλα όσα ο νεωτερικός πολιτισμός θεωρεί πλέον ως θέσφατα μεν, αλλοιωμένα παρά φύσιν δέ. Εισάγει, επί παραδείγματι, ο Σοφοκλής, χρησιμοποιώντας μια πόλι τών μυθικών ελληνικών χρόνων, θέματα συνταγματικής διακυβέρνησης, που απασχολούσαν την Αθηναϊκή πολιτεία τής εποχής του:

«..Πόλη καμμιά δεν είναι ενός ανθρώπου ..», αναφωνεί κατάμουτρα στον Κρέοντα, ο Αίμων, αν και γιός του, στον στίχο 731 (όλα τα μεταφρασμένα αποσπάσματα είναι από την σειρά ‘Ελληνες΄, Εκδόσεις Κάκτος). Κανενός δεν είναι. Ούτε τού βασιλιά, ούτε τού αυτοκράτορα, ούτε τού προέδρου, ούτε τού δικτάτορα. Διότι, «… δεδόχθαι τῇ βουλῇ καί τῷ δήμῳ τῷ Ἀθηναίων, εὐξαμένους καί θύσαντας τοῖς θεοῖς καί ἥρωσι τοῖς κατέχουσι τήν πόλιν καί τήν χώραν τήν Ἀθηναίων ….», βροντοφωνάζει ο Δημοσθένης. Ανήκει στούς Θεούς και τού Πεσόντας, στον Πολιτισμό τής Μεταφυσικής και τής Επιστήμης και σε κανένα ‘πλειοψηφόν’ κόμμα ή ‘εκλεγμένο’ πρωθυπουργό. «Την δε πόλιν σοι δούναι ουκ εμόν εστιν ούτε άλλου των κατοικούντων..» αναιδέστατα, δηλαδή ελληνικά, ο τελευταίος Ελλην αυτοκράτωρ Παλαιολόγος απαντά στον ‘νεωτερικό’ οθωμανό Μωάμεθ και συνεχίζει «Κοινή γαρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως (με τη θέλησή μας) αποθανούμεν εν ταύτη και ου φεισόμεθα της ζωής ημών.».

Θανάτω θάνατον επάτησαν, ο Αίμων, ο Λεωνίδας, ο Παλαιολόγος, οι Φιλικοί, ο Μεταξάς – Κατσιμήτρος καί τόσοι έλληνες πολίτες, σ’ αυτόν τον αργόσυρτο κυματισμό τού πολιτισμού μας 4 χιλιάδες χρόνια τώρα. Κόντρα στον κάθε Κρέοντα, ο οποίος νεωτερικά λογικότατος και με τον ‘νόμο΄, είναι τραγικός όχι μόνο επειδή πηγαίνει ενάντια στην ηθική, δηλαδή πολιτισμική, άποψη τών πολιτών και την επιθυμία τών Θεών, αλλά επειδή “… με ειλικρινή πεποίθηση ως κεφαλή τού κράτους εμμένει σε μια απαραίτητη έννοια συναινετικής διακυβέρνησης..” (Βλ. Hanson – Heath, ‘Ποιός σκότωσε τον Ομηρο;’, Κάκτος, 1999, σελ. 68).

Ηθική επιταγή τής ελληνικής τραγωδίας είναι το αμετάβλητο τών δογμάτων τής κάθε πόλεως. Οχι όμως ως θεϊκή επιβολή, αλλά ως οδηγοί που σφυρηλατήθηκαν μέσα από αιώνες δοκιμών, διαφωνιών, συμφωνιών, ανθρώπων – πολιτών, που έζησαν, συμμετείχαν και πολέμησαν για την Πόλι. Η αμεταβλητότητα αυτών, κανονίζει το εύρος που μπορούν να κυβερνήσουν οι ταγοί μέσω τών κάθε κοπής διαταγμάτων τους, που όμως κρίνονται και ανάγονται κάθε φορά σ’αυτά τα δοκιμασμένα δόγματα.

Ναί μεν ‘τα τού Κάισαρος τώ Καίσαρι’ για τα καθημερινά , αλλά «πειθαρχείν δει Θεώ μάλλον ή ανθρώποις» (Πράξ. ε’ 29) για τα ουσιώδη, συνταγματικά.

Ο Πλούτος θεωρείται ως ευκαρία για έργα και όχι για συσσώρευση, όχι για κέρδη ντροπής, που χαντακώνουν (στιχ.314-315). Υπάρχει η ελευθερία τής αγοράς, αλλά καταδικάζεται η αγορά τού χρήματος (στ.296-302). Η Πολιτεία χαλιναγωγεί την επιθυμία χωρίς να πνίγει την ατομική πρωτοβουλία (Βλ. ο.π.). Ως κοινωνική οργάνωση, η Πόλις ενδιαφέρεται για το μέτρο – μέσο, την συμπίεση τών άκρων και την διεύρυνση τών μεσαίων. Είναι υπόδειγμα πρακτικής πολιτικής οικονομίας και όχι σύστημα πεποιθήσεων. Γι αυτό και οι Ελληνες δεν είχαν καμμία εμπιστοσύνη σε ‘συνολικά συστήματα πεποιθήσεων’, αυτά που σήμερα αποκαλούνται από ήσσονα μυαλά ως ‘ιδεολογίες’. Ιδεολογίες, δηλαδή θρησκευτικής ισχύος πεποιθήσεις ή πεπρωμένα, αντελήφθηκαν ενωρίς οι Ελληνες ότι δεν έχουν καμμία σχέση με δικαιοσύνη.
Οτι μόνο η μετοχή στην Πόλι και η ταυτόχρονη υπέρβαση εαυτού, δηλαδή το εθελόθυτον, μπορούν να λειτουργήσουν υπέρ τού Πολίτη.

Η Δημοκρατία, λέει σ’ όλους τούς τόνους η Ελληνική Σκέψη, προϋποθέτει ισονομία οικονομική και κοινωνική. Ψελλίζουν φτηνές δικαιολογίες, ως άλλοι Κρέοντες, οι πολιτικοί μας, επειδή δεν μπορούν, ως ανερμάτιστοι, αλλά και δεν επιθυμούν ως λιμασμένοι διαπλεκόμενοι για δυτικού τύπου εξουσία, να ανακατανείμουν τον πλούτο. Και ματαίως περιμένουν οι πολίτες από ‘πολιτικούς’ τύπου Παπαδήμου, ΓΑΠ, ή πούρων ιδεολόγων να διορθώσουν ακριβώς την στρέβλωση, που επέφερε η αλλοίωση τής ελληνικής σκέψης από τα δυτικά φληναφήματα, τών οποίων οι τελευταίοι είναι ξυπασμένοι οπαδοί.

Και δυστυχώς για εμάς και την χώρα, οι κόθορνοι πολιτικοί μας μέσα στην αναίδεια τού λόγου τους, αγνοούν τον τελευταίο στίχο τής Αντιγόνης: «Λόγια μεγάλα ξιπασιάς με συμφορές μεγάλες πληρώνονται».

Χτυπάτε τους εκεί που πονούν….

Ο τέως ηγεμών Παπανδρέου ο Γ’ ή ΓΑΠ, προσέφερε άθελά του και ένα καλό. Στην προσπάθειά του να διατηρήσει την …κόλλα στην, κατά τα άλλα αδιάφορη κατά δήλωσή του, προεδρική πασοκική καρέκλα, ανέδειξε απροκάλυπτα τον εσμό και βαθμό τής διαπλοκής Πολιτικής εξουσίας – ΜΜΕ – εργολάβων Δημοσίου – Τραπεζών.

Μια διαπλοκή την οποία ασμένως στήριξαν οι ανερμάτιστοι από ελληνικό πολιτισμό, εκ τής λεγόμενης γενιάς τού Πολυτεχνείου, που ανέβηκαν σε θέσεις αποφάσεων, στον δημόσιο, ιδιωτικό και κομματικό τομέα. Γράφω στήριξαν και όχι δημιούργησαν γιατί το τελευταίο απαιτεί μυαλό, γνώση τού παιχνιδιού, μακροπρόθεσμο σχεδιασμό και όχι ορμέμφυτα διχαστικής αντίληψης (φτώχειας /πλούτου, πείνας /χόρτασης, στρ.θητείας /αντιρρησης, ελληνικού έναντι πολυπολιτισμού, κράτους έναντι παγκοσμιοποίησης, άμυνας/ yesεφέντημ), που τούς κατέτρυχαν. Γι’ αυτό άλλωστε και ο πολιτικά βραχύβιος ΓΑΠ ανέκρουσε πρύμναν, μόλις ΒΗΜΑ και ΕΤΕ τού τράβηξαν τ’αυτί, αναγκάζοντάς τον να ανασκευάσει τις δηλώσεις του.

Ολος ο συρφετός τών διαπλεκομένων αφού ρήμαξε τις οικονομίες τών Ελλήνων στο, μεγαλύτερο και από το σχέδιο Μάρσαλ, μεταπολεμικό ‘πανηγύρι’ (Χρηματιστήριο, Ολυμπιακοί αγώνες, Δημόσιες Επενδύσεις, Δρόμοι, Προμήθειες, Αμυνα, με φούσκες και υπερτιμολογήσεις, καθώς και την καταστροφική ισοτιμία Δραχμής με το Ευρώ), αφού χρεωκόπησε την Ελλάδα, συντονισμένα με την συμμετοχή τής μεταπολιτευτικής παράγκας – Βουλής, φρόντισε να ‘αμνηστεύσει’ την πολιτική εξουσία, να πληρώνει ο λαός τη χασούρα τών (ιδιωτικών) Τραπεζών από το τζογάρισμα και τούς ‘εθνικούς’ εργολάβους, καθώς και να κυλάει ανεμπόδιστα το ζεστό χρήμα στα ΜΜΕ (Μέσα Μαλάκυνσης Ελλήνων).

Αυτά τα 2 χρόνια της διακυβέρνησης ΓΑΠ, είδαμε τα καθεστωτικά ΜΜΕ να παραληρούν υστερικά για το πόσο ωφέλιμο είναι το Μνημόνιο, τό ΔΝΤ, η Μέρκελ, η Τρόϊκα και όλο το κακό συναπάντημα. Ολα τα μπουκωμένα μέσα και μπουγαδοκάναλα προωθούσαν μόνο τούς πρόθυμους νενέκους και λοιδωρούσαν κάθε φωνή που τολμούσε να εκφράσει έστω και απλό σκεπτικισμό για τη ‘συνταγή’. Προχωρούσαν συντονισμένα, σε μια μαζική επιχείρηση λοβοτομής τών Ελλήνων πολιτιών για να μην αντιδρούν στα εξοντωτικά μέτρα, στην εκχωριση κυριαρχικών δικαιωμάτων και στην επικείμενη επιχείρηση καταλήστευσης τών πλουτοπαραγωγικών πηγών τής χώρας μέσω υπαγωγής τής νέας συμφωνίας στο Αγγλικό Δίκαιο, τής εν συνεχεία ουσιαστικής ή υποβοηθούμενης χρεωκοπίας και τής εξ αυτής (λόγω τού Αγγλικού Δικαίου) μεταβίβασης ή εκμετάλλευσης τών πηγών και ιδιαίτερα τών πετρελαίου και φυσικού αερίου.

Επειδή όμως αυτό απαιτεί να μην υπάρχουν άλλες αντιπολιτευτικές φωνές, ο δε ‘πρίγκηψ’ δεν ήταν πλέον αποδεκτός (όπως απέδειξε η κωλοτούμπα τού Ιουνίου, η στανική προσήλωσή του σε καρέκλες), άρα όχι χρήσιμος αφού δεν έβγαιναν τα σχέδια, έπρεπε να αντικατασταθεί, οπότε έκπληκτος ο κόσμος είδε τα γλείφοντα τον ΓΑΠ ΜΜΕ να τού δείχνουν απροκάλυπτα τήν πόρτα, μόλις ερριξε τη φαεινή τού δημοψηφίσματος. Ετσι εκλήθη ο… Παπαδήμος, ο ίδιος που δεν έκανε απολύτως τίποτα, παρά την θέση ευθύνης του, στα πραναφερθέν σχέδιο καταλήστευσης τής περιουσίας τών Ελλήνων και τού Κράτους.

Αμέσως τα γιουσουφάκια ανέλαβαν το λιβάνισμα, βγάζοντας πριν καλά καλά ορκιστεί, δημοσκοπήσεις αποδοχής του από τον Λαό (!!!). Ομως, επειδή σχεδόν όλοι οι ξένοι οικονομολόγοι, τραπεζικοί, πολιτικοί κλπ ανεγνώριζαν πλέον ανοιχτά ότι τα μνημόνια και συνταγές που εφαρμόσθηκαν όχι μόνο ήταν λάθος, αλλά και έφεραν σε χειρότερη μοίρα την κατάσταση τής Ελληνικής Οικονομίας, αυτό δυσκόλευε την υπερψήφιση τής νέας χειρότερης συμφωνίας, που έτσι κι αλλοιώς δεν ήταν εξουσιοδοτημένη η κυβέρνηση Παπαδήμου να υπογράψει. Γι αυτό όλοι οι καθεστωτικοί και διαπλεκόμενοι, ξεκίνησαν μια άνευ προηγουμένου επίθεση κατατρομοκράτησης και λάσπης ενάντια σε κάθε διαφορετική άποψη.

Επιστρατεύθηκε o Προβόπουλος τής ΤτΕ, για να θέσει με τον πιό επίσημο τρόπο δίλημμα Ευρώ Δραχμής, για να φάμε στην μάπα τί;
-Οχι βέβαια τα ψηφισμένα μέτρα, ούτε νέα φορολογία, που η ίδια η Τρόϊκα δηλώνει ότι δεν θέλει.
-Μήπως το κόστος κάποιων αναπτυξιακών προγραμμάτων; Μάλλον απίθανο αφού δεν υπάρχει ούτε ένα σχέδιο.
-Ισως να μειώσουμε το ‘εργατικό’ κόστος και να καταστούμε ανταγωνιστικοί; Ως προς τις αμοιβές ίσως, όμως δεν θα επηρρεαστεί καθόλου η ανταγωνιστικότητα γιατί οι μισθοί ελάχιστα επηρρεάζουν στην Ελλάδα το τελικό κόστος.
-Τότε μάλλον το κούρεμα; Αστειεύεσθε. Πρώτον γιατί, όπως κάθε κούρεμα, θέλει …χρόνο. Δεύτερον γιατί δεν το θέλουν όλοι (βλ. σχετικό άρθρο τού διοικητή τής Κυπριακής Κεντρικής Τράπεζας κ. Αθανασίου Ορφανίδη, στην εφημερίδα Financial Times τής 5ης Ιανουαρίου 2012 –που έχω την αίσθηση ότι πιθανόν η κίνησή του να ’ναι ωφέλιμη για την Ελλάδα, αλλά όχι για το καθεστώς γι αυτό και τόθαψαν τα ΜΜΕ) και τρίτον γιατί δεν τους βγαίνει ο λογαριασμός με τα ομόλογα τών ασφαλιστικών ταμείων, οπότε φοβούνται εξέγερση τών ασφαλισμένων, που τα έχουν πληρώσει.

Το τί θέλουν, το αποκάλυψε ουσιαστικά με τις, ατυχείς το λιγώτερο, δηλώσεις του, ο ΠτΔ Καρ. Παπούλιας σε πλήρη δυσαρμονία πλέον ο ίδιος με τον Λαό. Ζητούν:
-Παράταση τής πολιτκής ζωής τής Κυβέρνησης Παπαδήμου. Οσο φυσικά χρειαστεί για να ετοιμάσει την Νέα Συμφωνία Ξεπουλήματος τού πλούτου της χώρας που θα την πλασάρει ότι είναι για να πληρωθούν δήθεν οι μισθοί και συντάξεις με τα 86 δις, που θα μας δανείσουν και όχι ΄δώσουν’, αποσιωπώντας ότι αυτά υποχρεωτικά θα πάνε για το χρέος.
-Στήριξη τής Κυβέρνησης, για να περάσει το νέο μνημόνιο (πιθανόν με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου το ξεπούλημα βάσει τού Αγγλικού Δικαίου, κατά το άρθρο 44§1 τού Συντάγματος, αν διαφανεί η δυσκολία συγκέντρωσης απαιτούμενων ψήφων στην Βουλή). Μην ξεχνάμε επίσης ότι δεν έχει καταργηθεί η εν λευκώ εξουσιοδότηση προς τον Υπουργό Οικονομικών επί υπουργίας Παπακωνσταντίνου.
-Φυσικά ο ίδιος, όπως δείχνει η δήλωσή του, θα προσυπογράψει όλες τις Συμφωνίες και Πράξεις τής Κυβέρνησης, όπως έκανε με τις άλλες, παρότι γνώριζε ότι όλα τα μέτρα είναι αντισυνταγματικά και ότι όλα παραβίαζαν τον όρο σταθερότητος τών τιμών, τόσο στα συνταγματικά όσα και στα κείμενα τών συνθηκών τής ΕΕ και τής ΟΝΕ.

Τώρα ο αγώνας, πλέον, δεν είναι η μη περαιτέρω μείωση μισθών και συντάξεων, αλλά η λεηλασία ή όχι τής ίδιας τής χώρας. Και εδω χρειάζεται το μεγάλο ΟΧΙ τού Λαού ή ενός Ελληνα Ηγέτη.

Μπορούμε, όμως, να αρχίσουμε να χτυπάμε και εμείς, με τον κλασσικό για τούς Ελληνες τρόπο. Αφού τόχει η μοίρα μας να μην έχουμε ποτέ στη διάθεσή μας, τα μέσα τών επιβουλευομένων, ξεκινάμε με κλεφτοπόλεμο, χτυπώντας εκεί που τούς πονάει. Αρχίζοντας με τα καθεστωτικά ΜΜΕ:

α)Ας πάψουμε να βλέπουμε τα διαπλεκόμενα κανάλια Εθνικής Εμβέλειας (σχεδόν όλα στήριξαν τα μνημόνια και όχι μόνο). Πράγμα εύκολο, μια και σχεδόν όλες οι πόλεις έχουν τοπικά κανάλια. Ας βλέπουμε αυτά, που στο κάτω κάτω έχουν θέματα αμέσου ενδιαφέροντος και δείχνουν τους τοπικούς Μαυρογιαλούρους. Οσο για ταινίες, όλοι έχουμε πολλά και καλά DVD δώρα που δεν είδαμε. Ευκαιρία είναι να τα δούμε.
β)Ας πάψουμε να αγοράζουμε εφημερίδες τής διαπλοκής ή εκείνες που εστήριξαν τα Μνημόνια (άσχετα αν λόγω αλλαγής φρουράς στην Κυβέρνηση, έρριξαν νερό στο κρασί τους). Υπάρχουν εξαιρετικές εφημερίδες και τοπικές, με πλούτο νηφάλιων αναλύσεων, μη συνδεόμενες με τα Μνημόνια και τίς διαπλοκές.

-Τί αποτέλεσμα θα έχει; Αισθητή πτώση τής τηλεθέασης ή τής ανάγνωσης (με επιστροφή χιλιάδων απούλητων φύλλων), που με τη σειρά της θα μειώση δραματικά την ήδη περιορισμένη διαφημιστική προβολή και τα εξ αυτής έσοδα. Αυτό θα οδηγήσει και σε μείωση ισχύος, δηλαδή ικανότητος διαπλοκής. Η ενημέρωσή σας δεν θα επηρρεαστεί μια και τα τοπικά κανάλια και εφημερίδες παραθέτουν ειδήσεις (συνήθως ασχολίαστες), το internet παραμένει ο υπ΄αριθμόν 1 τροφοδότης ειδήσεων και τα χρήματά σας πάνε στα τοπικά ΜΜΕ και , μέσω αυτών, στα τοπικά προϊόντα ή καταστήματα, που διαφημίζονται. Αποκτάται και ειδικό βάρος στα τοπικά τεκταινόμενα.
-Πώς θα αναγνωρίσετε τα διαπλεκόμενα ΜΜΕ, είπατε;
-Είναι εύκολο. Ολοι αυτοί στηριξαν τα Μνημόνια, κινδυνολογούσαν ότι θα πάθουμε αν δεν σκύψουμε για τα σχετικά, μιλούσαν για θυσίες μόνο από τον Λαό (που δεν συμμετείχε στο προαναφερθέν ‘πανηγύρι’), μιλούσαν για μετανάστες και πολυπολιτισμικότητα, ξελιγώνονταν μπροστά στους Τούρκους και άλλαζαν την Ιστορία μας, προωθούσαν απροκάλυπτα το σχέδιο Ανάν και το ξεπούλημα τής Κύπρου, κινδυνολογώντας συνέχεια ότι θα καταστραφεί και κάνοντας τώρα τουμπεκί, θεωρούσαν την ΑΟΖ ‘μόδα’, ανέβαιναν στα κεραμίδια επειδή η Ελλάδα προσέγγιζε την Ρωσσία στο θέμα ενός αγωγού κλπ.

Θα μου πείτε, μα είναι δυνατόν να υπάρχουν Ελληνες πολιτικοί, τραπεζίτες, καναλάρχες και λοιποί διαπλεκόμενοι, που θέλουν το κακό τής χώρας;
Οχι, όχι πλέον Ελληνες, μόνο Προδότες.

Νόστος…

Η λέξη «Νόστος», γυρισμός στα νεοελληνικά, ετυμολογείται από το νέομαι (σανσκρ. νάζατε, Βλ. Λεξικό Σταματάκου), που σημαίνει επιστρέφω, γυρίζω, όχι γενικά στον τόπο μου, αλλά στην εστία μου. Γυρνώντας στην εστία, γυρνώ στην σχέση, στην σύντροφο που έχω πάρει (σ’ αυτό αντιστοιχεί νοηματικά το νάζατε). Γι’ αυτό και ο Νόστος είναι κάτι ηδύ και ευχάριστο, δηλαδή νόστιμον.

Παράγωγο τού Νόστου είναι και ο Νέστωρ, που ως χθονία θεότης επέβλεπε την επιστροφή τών άλλων. Επιστροφή που εξυμνήθη με την Οδύσσεια τού Ομήρου. Ομως ο Οδυσσεύς δεν γυρίζει απλώς στο σπίτι. Επιστρέφει στις ρίζες, στην Αρχή.

Αλλά πώς επιστρέφει; Επιστρέφει συνέχεια αγωνιζόμενος. Ενάντιος ποιού; Φυσικών κινδύνων κατ’ αρχήν, τούς οποίους αντιμετωπίζει όρθιος, με το κουράγιο τού σώματος και το μυαλό και, αφ’ ετέρου, τής λήθης, λησμονιάς (βλ. Στ. Ράμφου, ‘Νόστος’, Ροές, 1987).

Καλυψώ, Ναυσικά, Κίρκη, Λωτοφάγοι, Σειρήνες, προσπαθούν να τον κάνουν να λησμονήσει, να χάσει το Πρόσωπό του, την Ανθρώπινη (έστω και θνητή) υπόστασή του, το Πνεύμα του. Κι’ ο Οδυσσεύς μάχεται ακριβώς με αυτό το πνεύμα, που τού ζητούν να αφήσει.

Το Πνεύμα όμως για να μην αλλοτριωθεί, οφείλει να είναι στεριωμένο κάπου. Σε κάποιες ρίζες (σε ώμους Γιγάντων πατήσαμε, δηλώνουν ευλαβικά, οι πραγματικοί μορφωμένοι επιστήμονες). Η ρίζα- αρχαιοτάτη λέξη, χρησιμοποιείται και κυριολεκτικά και μεταφορικά. Ο Ομηρος, εδώ, αλλά και ο Ησίοδος στο Εργα & Ημέραι, αναφερόμενοι στις ρίζες, τού πνεύματος τού Οδυσσέως ο πρώτος και τής Γής ο δεύτερος, δηλώνουν με την λέξη ρίζα, την Αρχή τών Οντων.

Ο Οδυσσεύς, υπερασπιζόμενος την ρίζα – Αρχή (και είδεν ὁ Θεός το φώς, ότι καλόν. Γεν.4), πυροδότησε την Ελληνική Εμπειρία εκζήτησης τής Αρχής, που συνεχίστηκε με τον Θαλή, τον Αναξίμαδρο, τον Αναξαγόρα, τον Δημόκριτο. Μια εκζήτηση, που διέλυσε τα μυθολογικά, θρησκευτικά συντάγματα και τις φυλετικές κοινωνίες, ώστε να φτάσει μέσω τού Πλάτωνος – Σωκράτους, στην αναγνώριση τής ανθρωπίνης Υπαρξης ως Ιεράς.

Επι πλέον, ο Πλάτων διείδε ότι η σύσταση τής Γνώσης (επιστήμης) τών Οντων είναι «αδύνατη χωρίς την ύπαρξη σταθερού συστήματος αναφοράς» (Βλ. Γ. Γεράση, Η άρθρωση τής Εποχής, Ροές, 1991). Ως τέτοιο καθορίζοντας τον κόσμο τών Ιδεών για την Επιστήμη, έδωσε το απαιτούμενο πλαίσιο για την μελέτη τών αεί μεταβαλλομένων όντων τού κόσμου τών αισθήσεων, δηλαδή τών (ι)όντων.

Στο κοινωνικό επίπεδο, η ελληνική σκέψη δημιούργησε την Πόλιν, ως αντίστοιχο πλαίσιο αναφοράς τών Πολιτών. Ο Ελληνικός λόγος επετέθη στην μυθολογική φυλετική αιματοσυγγενική πυραμίδα και άλλαξε την σύστασή της, εισάγοντας την ιδιότητα του πολίτη ως εξ ίσου μετόχου στην πόλη. Η ισότητα τών ανθρώπων θεμελιώνεται, όχι στην ατομική εξίσωσή τους, αλλά στην ελευθερία χρησης και διάθεσης τής συμμετοχής τους στην πόλη – πολιτεία. Η ιεραρχία τών πολιτών πλέον, δεν συντελείται κληρονομικά, αλλά αποκτάται. Η πολιτική ιδιότητα αυτομάτως «…καθιερώνει την ισότητα απέναντι στους Νόμους και την Πολιτεία» (Βλ. Γ.Γεράση, Η Νεοελληνική Ταυτότητα, Ροές 1989).

Τώρα πλέον οι Πολίτες ‘εκκλησιάζονται’ δηλαδή καλούνται σε συνέλευση ΚΑΙ ‘συζητούν’, δηλαδή ‘ερευνούν, εξετάζουν και βοηθούν στην αναζήτηση (τού ορθού)’. Δεν μένει, ειμή μόνον η έλευση τού Χριστιανισμού για να γκρεμισθεί οριστικά η φυλετική κουλτούρα, που πρώτοι άρχισαν να εκθεμελιώνουν οι Αρχαίοι Ελληνες.

Ιδιαίτερα η Ορθοδοξία καταχώρησε ως απαξία ολόκληρη την κοινωνική τάξη, δηλαδή κάθε διάκριση σε προνομιούχους και μή, ανεξαρτήτως καταγωγής, φυλής, θέσης, δύναμης, ικανότητος ή ασχολίας. Ολοι είναι ίσοι ως πρόσωπα θεούμενα κατά χάριν Θεού. Βεβαίως δεν έχουν καταργηθεί ακόμη και σήμερα οι διακρίσεις (βλ.κληρονομικό δίκαιο), αλλά έπαψαν πλέον να έχουν θρησκευτική, δηλαδή ηθική, νομιμοποίηση και κάλυψη.

Συνεχίζοντας οι Πατέρες τής Ορθόδοξης Εκκλησίας, το μπολιασμα τής Ελληνικής Σκέψης με τον Χριστιανισμό, θεώρησαν ότι η βιολογική αναγκαιότητα (ενστικτα συντήρησης και πολλαπλασιασμού), η κοινωνική (θεσμοί, εξουσίες), αλλά και η φυσική αναγκαιότητα (φυσικοί Νόμοι) δεν μπορούν να οδηγήσουν στην κατάργηση τής ελευθερίας τού ανθρώπου. Αντίθετα και ο απλός στοχασμός τού ανθρώπου πάνω σ’ συτές, συνιστά υπέρβαση ενστίκτων, θεσμών και φύσης. Η εισαγωγή τού Αυτεξουσίου αποδιώχνει και μετατρέπει το ‘προϋπάρχον κακό’, από συστατικό τού μυθολογικού κόσμου, σε πρόβλημα δυνητικής χρήσης τής ελευθερίας και τού αυτεξουσίου τού ανθρωπίνου Οντος.

Παράλληλα εισάγοντας την έννοια του εκκλησιαστικού Σώματος και τής διακονίας απορρίπτουν κάθε εξουσιαστική δομή και αναγνωρίζουν ότι, χωρίς ανατροπή τού εξουσιαστικού φαινομένου, δεν υπάρχει εκκλησιαστικό γεγονός. Η Εκκλησία «..δεν γνωρίζει την υποταγή τής ζωής στην ‘ορθολογική’ αρχή τής πλειοψηφίας ή στην τυρρανική αυθαιρεσία τής μειοψηφίας» (Βλ. Χρ. Γιανναράς, Η Νεοελληνική Ταυτότητα , εκδ. Γρηγόρη, 1983), αλλά στο άθλημα σχέσεων κοινωνίας.

Φθάνουμε έτσι στην αξεπέραστη πολιτική οικονομία τών Μεγάλου Βασιλείου και Αγίου Γρηγορίου Παλαμά. Ο Αγιος Βασίλειος αφού ξεκαθαρίζει ότι τα ρούχα που έχεις, απλώς τα φυλάσσεις για τους γυμνούς, το ψωμί για τους πεινασμένους και τα χρήματα σου γι’ αυτούς που έχουν ανάγκη, κεραυνοβολεί: λωποδύτη λέμε όποιον γδύνει τον ντυμένο, όμως πώς πρέπει να αποκαλούμε αυτόν που δεν προσπαθεί να ντύσει τον γυμνό; Πάπαλα ο εφησυχασμός. Δεν μπορεί να υπάρχει ειρήνη με καθεστώτα, ακόμα και ‘σοσιαλιστικής’ κοπής, που φτιάχνουν την (κατά Ζουράρι) ‘γυμνητεύουσα’ τάξη.

Ορθοτομεί ο Αγιος Γρηγόριος Παλαμάς ότι ‘επειδή ο καθένας δεν μπορεί να παράγει όλα όσα τού χρειάζονται οπωσδήποτε όμως τα έχει ανάγκη όλα, μέσο ευρέθη το νόμισμα.’. Στοπ στα ‘ελάχιστα’ όρια διαβίωσης και στούς ελάχιστους μισθούς. Απόλυτη ισομοιρία. Οχι μόνο εγώ Φεράρι, αλλά και εσύ κι’ ο καθείς. Αναγκαίως, εδώ και τώρα, ομοίως. Και σαφέστατο στοπ στους τόκους, δηλαδή στις τράπεζες. Γιατί ο τοκογλύφος δεν αφαιρεί μόνο την ψυχή του και την ψυχή τού οφειλέτη, αλλά και τής ίδιας τής πολιτείας., αφού το κέρδος δεν προέρχεται από την χρήση τού χρήματος, δηλαδή από αναπτυξιακές επενδύσεις (όπως συνιστά η ευαγγελική περικοπή, στους αγιασμούς τών εγκαινίων επιχειρήσεων). Αριστοτελικό στόπ και στα κάθε είδους ΔΝΤ.

Κι ενώ όλοι μαζί οι Ορθόδοξοι Πατέρες, καταδικάζουν την εξουσία να έχει νομιμότητα μόνον εφ’ όσον διακονεί, δεκάδες, ‘νομπελίστες’ και μη, ‘οικονομολόγοι’ παλαιο- νεο- ταξικής υφής, αφού καθώρισαν τούς ‘δικαιούχους’ τής ‘επιχείρησης εκμετάλλευσης’ και έδωσαν την δυνατότητα στους πάσης φύσεως ‘βαθμοφόρους’ της, να φάνε ενσυνείδητα την ‘υπεραξία’ εκατομμυρίων ανθρωπίνων Οντων, χωρίς κανένα φιλοσοφικό προβληματισμό, προσπαθούν με νύχια και με δόντια να απογυμνώνουν την πολιτική οικονομία, δηλαδή τήν δικαιοσύνη νομής ήγουν διανομής, μακριά από οντολογικά περιεχόμενα και άλλα τέτοια πατερικά ‘ενοχλητικά’ για την ‘σκέψη’ τού μεταλλαχθέντος, από την Δυτική οντολογία τής ‘ατομικότητος’, πολίτη. Γι αυτό και δεν φαίνεται να υπάρχει διέξοδος από την σημερινή κρίση, εφ’ όσον δεν υπάρχει αλλαγή υποδείγματος.
Υποδείγματος Ελληνικής Σκέψης, που είναι το μόνο αντίβαρο έναντι τής νεωτερικής Δύσης, στην οποία Δύση προσεύχονται οι ντόπιοι ‘εκσυγχρονιστές’ και ηρακληδείς της Ευρωπαίας κενολογίας, χωρίς καν να διερωτώνται για την θεμελιώδη διαφορά τού Ελληνικού Λόγου, καθ’ όλην την ‘αργόσυρτη διάρκειά του’ (σταχυολογημένη έκφραση τού Κ. Ζουράρι, από το ‘Εν αινίγματι Πρόσωπα’, 2006, Αρμός), από τους Κρητο Μηκυναϊκούς Χρόνους μέχρι τις παρυφές του 21ου Αιώνα. Τέσσερις χιλιάδες χρόνια τώρα.

Καλή Χρονιά, Αδέλφια. Και μην κωλώνετε. Είστε από καλή γενιά.